یکی از پروژه های کارآمد برای منطقه سیستان احداث بادشکن سبز اطراف مزارع است. با ااینکه این پروژه از قدمت زیادی در منطقه برخوردار است اما متاسفانه سازوکارهای قانونی بدلایل مختلف وافی به مقصود نبوده واجرای آن با محدودیت هایی روبروست. از یکسو گونه های قابل کاربرد در این پروژه از نظر سازگاری وتاثیر گذاری(گز) مورد استقبال مردم نیست واز سوی دیگر از آنجاکه هدف از اجرای آن تثبیت شن وجلوگیری از حرکت تپه های ماسه ای وبعضا ماندگاری تپه ها در عرصه های مورد اجراست از سوی مالکین پذیرش درخوری ندارد. ورای این دو؛ مشکل دیگر حجم مورد اجرای بادشکن در سال جاری است یطوریکه پیش بینی می شود 900 کیلومتر تعهد بیش از 10000 مجری داشته باشد واز آنجائیکه پرداخت مبالغ بایستی پس از کسب توفیق به عاملین انجام شود فرجه زمانی اجرا ونظارت بسیارمحدود بوده وتوانی بیش از وضعیت فعلی را برای آموزش،نظارت،کنترل،حسابداری و... طلب می کند.
از کاربرد مالچ های نفتی برای تثبیت خاک بیش از یک قرن می گذرد(اولین بار در سال 1890 در روسیه به کار رفت) وطی این سالها با استفاده از این مواد هیدروکربنی سطوح زیادی از ماسه های روان در کشورهایی چون شوروی سابق ، الجزایر ،تونس ، امارات ، مراکش ، لیبی ، استرالیا والبته کشور ما ایران تثبیت شده که نتایج رضایت بخش وکم ضرری را نیز در پی داشته است (فصلنامه جنگل ومرتع شماره 81). طی سنوات اخیر محققان کشور برای جایگزینی موادی به جای این فراورده های نفتی تلاش کرده اند اما آزمون این مواد نتوانسته نتایج مورد نظر را در مقایسه با مالچ های نفتی تامین کند. اخیرا وبا وقوع طوفانهای گرد وغبار در غرب ومرکز کشور توجه به استفاده از تثبیت کننده های خاک افزون شده ومحققان کشور نیز تکاپوی قابل تقدیری برای معرفی (وفروش) محصولات ابداعی خود داشته اند اما نکته مهم اینکه کاربرد موادی با گستره مورد استفاده مالچ های نفتی همواره بایستی با احتیاط صورت گرفته و تخطئه تلاشهای صورت گرفته با هدف دفاع از یک روش یا ایده ثابت نشده علمی مناسب پژوهشگران ما نیست. چیزی که نمونه ای از آن در ادامه مطلب آمده است.
http://www.mehrnews.ir/NewsPrint.aspx?NewsID=915998
امروز روز جهانی مقابله با بیابانزایی است.این روز را به تمامی مردم بویژه ساکنان مناطق بیابانی کشور همچنین مرتبطین این بخش (همکارانم) تبریک می گویم. از آغاز فعالیت های بیابانزدایی در کشور اقدامات مفید بسیاری برای مقابله با خطرات تخریب سرزمین انجام گرفته که سیستان وبلوچستان نیز از جمله آن است وگزارش بخشی از این اقدامات در همین وبلاگ ولینک های مرتبط (از جمله همین پست) آمده است.اما علی رغم اقدامات مفید همچنان خطرات بسیاری باقی است.به نظر می رسد یکی از راهکارهایی که تا حدود زیادی می تواند به پیشبرد اهداف کمک کند اجرای برنامه های مردم محور باشد. برنامه هایی که بخش زیادی از مردم را در برگرفته وبه نیازهای آنان پاسخ گوید. انجام پروژه های هزینه بر در مناطقی که مردم نیازمند معیشت ودرآمد حداقل هستند بعضا نوعی مقاومت را برانگیخته که پسندیده نیست. در این مورد باز هم خواهم نوشت.
http://www.irna.ir/View/FullStory/?NewsId=550545
http://www.irna.ir/View/FullStory/?NewsId=549323&IdZone=41
http://www.iran-newspaper.com/1388/3/27/Iran/4238/Page/19/Index.htm
انتخابات ریاست جمهوری ۲۲خردادماه امسال به موضوعی مهم در کشور تبدیل شده است. رفتار انتخاباتی در بسیاری از مناطق کشور ونسبت آن با دموکراسی به عنوان بستر برگزاری انتخابات شاید شاخصی برای سنجش میزان مدنیت جوامع محلی به حساب آید .روزنامه اعتماد در گفتگو با یکی از هم استانیهای صاحب نظر این موضوع را مورد کنکاش قرار داده که نکات جالبی دارد.

تداوم ورود آب از آغاز فروردین ماه سال جاری طراوت را به هامون باز گردانده است.اگر چه میزان ورودی آب در حدی نبوده که ساکنان سیستان تابستان امسال بیم ووزش توفان گرد وغبار را نداشته باشند اما تاثیر بسیار زیاد هامون در تلطیف هوا وکم کردن گرد وخاک غیر قابل انکار است.
استفاده از سیلاب رودخانه ها در نواحی کم باران راهکاری برای احیا وتوسعه پوشش گیاهی به شمار می رود. هر ساله همزمان با ورود آب هیرمند به منطقه سیستان منابع طبیعی اقدام به پمپاژ آن در عرصه های فاقد پوشش می نماید که حاصل آن احیای عرصه های فاقد پوشش و افزایش رطوبت خاک این عرصه هاست.قلمه کاری وبذرپاشی نیز این آبیاری را همراهی می کند که نتایج سودمندی داشته است. اجرای کم هزینه این پروژه از جمله نوآوری های همکاران ماست که شایسته الگوبرداری - تداوم وتقدیر می باشد.

آغاز سال نو وبهار طبیعت را به همگان تبریک گفته آرزومند سالی نیکو برای همه هستم.در ضمن بر اساس آخرین خبرها ورودی آب هیرمند به منطقه سیستان افزایش پیدا کرده وبه حدود ۴۰ متر مکعب در ثانیه رسیده است.تداوم وافزایش آب عیدی خوبی به مردم ماست که امید آن را داریم.