"به همت معاونت گردشگري سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري، هر استان كشور صاحب «روز» و «شعار» ويژه شد.معاونت گردشگري سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري اقدام به تعيين روز خاص با مناسبت خاص و شعار خاص براي هر يك از 30 استان و 3 منطقه آزاد كشور كرده است كه اين روز در هر استان و منطقه آزاد جشن گرفته مي‌شود."

http://www.tabnak.ir/pages/?cid=12750

با اینکه به برخی از شعارها وروزها انتقاداتی وارد است ومی توان شعارهای زیباتر وروزهای گویاتری را به هر استان نسبت داد اما شعارهای مربوط به استان ما هر دو تاکید واشاره به طبیعت زیبا وبکر استان دارد. که نکته ای قابل تامل وبجاست . امید که با توجه به "ملیت- کمرنگ شده این سالهای ایران- "شاهد وحدت ملی بیشتر و توجه به افتخارات ایران باشیم.

استان سيستان و بلوچستان، روز 30 آذر(سالروز تاسیس حکومت صفاریان به رهبری یعقوب لیث) با شعار «طبيعت ناشناخته تاريخ كهن»

منطقه آزاد چابهار، روز 11 ارديبهشت ( بازنگري مناطق آزاد) با شعار «چابهار، سرزمين هميشه بهار»

بند خاكي پارک (parak) در 15 کیلومتری شهر چابهار در جاده چابهار به کنارک ودر مجاورت روستای پارک با هدف جمع آوری  ومدیریت  هرزآبها وکمک به حفظ وتوسعه پوشش گیاهی وکاهش فرسایش آبی وبادی در منطقه در سطحی معادل 6850 هکتار ، با حجم مخزن 5 میلیون متر مکعب در سال 1368 از محل اعتبارات جنگل کاری احداث گردیده است.از ویژگیهای این بند میتوان به حجم آبگیری زیاد(آب شیرین) در کنار مراکز سکونتی با وجود حجم خاکریزی کم(بدلیل شیبب اندک دشت) ،ایجاد زیستگاه مناسب برای حیات وحش بویژه پرندگان مهاجر وکمک به اکوسیستم منطقه وتثبیت شنهای روان برداشت شده از ساحل وتامین آب برای درختان نارگیل،انبه (باغ الگویی جهادکشاورزی ) وتوسعه فضای سبز منطقه آزاد چابهار اشاره کرد.از گونه های کشت شده در این منطقه می توان به کهور پاکستانی وچش اشاره کرد.

در خصوص استفاده هاي احتمالي از اين بند خاكي دريكي از پستهاي قبلي مطالبي عنوان شده است.

در 65 کیلومتری شهرچابهار ودر امتداد جاده چابهار به ایرانشهر ودر کنار روستایی به نام دمپک جنگل مصنوعی 60 هکتاری از گونه چش قرار دارد که حاصل نهالکاری سال 1362 منابع طبیعی چابهار است. در این محل با احداث بند های کوتاه خاکی با حجم آبگیری 100000 متر مکعب وکشت گلدانی نهال چش(niloticaیا Accasia Arabica ) تفرجگاهی احداث شده که مورد استفاده گردشگران وبومیان منطقه است. ودر زیر اشکوب درختان نیز روستائیان منطقه در ازای حفاظت از عرصه اقدام به کشت بقولات وجالیز کاری می کنند. چنین الگوهایی در مناطق جنوبی کشور (احداث پارکهای بین راهی با احداث بندهای خاکی و مراقبت ونگهداری توسط مردم) می بایستی مورد تقدیر وترویج درخور قرار گیرد.

یکی از پتانسیل های قابل توجه بیابانهای کشور ( بویژه استان ما) امکان استفاده از روانابها برای حفظ آب وخاک و توسعه پوشش گیاهی می باشد. این مهم در مناطق جنوبی استان با توجه به خاک عمیق ، بارندگیهای متعدد(زمستانه و تابستانه یامونسون) اثرات سودمند وقابل توجهی داشته است که از آنجمله طرح نهالکاری وشنام در شهرستان چابهار می باشد.

این طرح در فاصله 20 کیلومتری از چابهار در مسیر جاده چابهار به ایرانشهر در سطحی به ومیزان 250 هکتار از محل اعتبارات استانی بیابانزدایی با هدف ایجاد پوشش گیاهی با گونه های اقتصادی ،کمک به بهبود اکوسیستم منطقه،ایجاد نقاط تفرجگاهی وکمربند سبز اطراف شهرستان با کاشت حدود 15 گونه بومی وغیر بومی سازگار در سال 1385 انجام گردیده است.

از مهمترین گونه های این منطقه می توان به کنار، کهور محلی،توج،چش،گز روغن،آکاسیا آمپلی سپس،آکاسیا سنگال و... اشاره کرد. از طرح نهالکاری وشنام می توان به عنوان یکی از موفق ترین طرح های منابع طبیعی کشور نام برد که تحسین هر بازدید کننده ای را برانگیخته است.در اطراف نهالکری بند خاکی به طول 3 کیلومتر با حجم خاکی 60000 متر مکعب وظرفیت آبگیری فعلی 2میلیون مترمکعب احداث شده که احداث وآبگیری آن، عرصه مذکور را از آبیاری های سالانه بی نیاز نموده است.ادامه این طرح می تواند آنرا به عنوان یک باغ گیاهشناس غنی در جنوب کشور تبدیل و در صورت سرمایه گذاری با دیدگاه توسعه توریسم، بعنوان تفرجگاه واقامتگاه قابل توجه برای مسافران پر شمار شهرستان چابهار در آورد.